Herkese selamlar.
Kağıt üzerinde Konyalı olmakla beraber, ülkemizin muhtelif yerlerinde hayatımı sürdürdükten sonra son 18 senemi İstanbul'da tükettim.
Yaş 45 oldu...
Yaklaşan emeklilikle beraber, küçük bir yerde, tabiatla haşır neşir bir hayat sürme arzum depreşti. Şantiyeci olduğumdan, iş hayatım boyunca tatilsiz, hafta sonu, bayram demeden çalıştığımdan, emeklilikte de sağlam bir meşgale lazımdı.
Motosikletli seyyahlık, kitap okumak, fotoğrafçılık gibi meraklarıma birkaç arkadaş bulayım derken, arıcılığı da kafama koydum.
Bir süre teorik bilgimi arttırdıktan sonra, kafa dengi üç arkadaş birer kovan alıp şantiyenin bir kenarına koyduk.
İçine de yığılca nam arıdan yedişer çerçeve arı temin ettik. Her şey güzel gidiyordu ki, kat atmamız ve sonrasında nektar depolama hızlanmaya başlayınca bizim sevimli sakin böceklerimize bir şeyler olmaya başladı.
Başlarda özel elbisesiz kovan karıştırırken, şimdi uzaktan bakmak için cesaret toplamamız gerekmekte. Maskeyle işimizi yapıp uzaklaştıktan sonra uzun süre etrafta nöbetçi arı var mı diye birbirimizi kontrol ediyoruz.
Ve genelde maske çıkar çıkmaz nöbetçi canavar görevini ifa ediyor. Elbisenin, maskenin üzerinden şişleyenler de cabası. Tamam biz kendimiz kaşınıyoruz da, bir de etraftaki garibanlar var.
Vel hasılı kelam, internetten Mehmet Yüksel ve Ali Türk'ü tanıdık ve bloglarını yuttuk ( hazmettik demiyorum
). Ve iki tane Karniol ana sipariş ettik. Beklemedeyiz. En azından iki ay sonra da olsa ufukta ışık göründü.
İşte kısacık arıcılık geçmişim de budur.
"Görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler." deyip, hepinize selam ediyorum.
Bu arada evli, üç çocuklu bir makina mühendisiyim.
